Jakarta, laatste etappe.

Na een lekker ontbijtje zijn we met de taxi weer verder gegaan naar onze laatste bestemming: Jakarta! Het was jammer dat we dit heerlijke hotel moesten verlaten, maar in Jakarta wacht ons een volgend luxe hotel, aldus de reviews. Dus daar gaan we maar vanuit.

De reis duurde ongeveer twee uur, vanwege veel files. De chauffeur was vriendelijk, maar hij was niet heel relaxed qua rijstijl. Maar goed, ook dat hebben we doorstaan. Uiteindelijk zijn we veilig op de bestemming aangekomen, het Mercure-Sabang hotel in Jakarta. Midden in het centrum van Jakarta, zodat we dichtbij de diverse bezienswaardigheden van deze enorme stad zouden zijn. 
De buitenwijken van Jakarta waar we doorheen reden waren niet om aan te zien. Zeer oude, versleten en vergane gebouwen. Over alles lijkt een viezige, zwarte, grouwe gloed te liggen. En in werkelijkheid is dat ook zo, vanwege al het gemotoriseerde verkeer en dus uitlaatgassen en daarnaast ook nog de industrie die viezigheid produceert. Er ligt continu een waas van smog over de stad en eigenlijk over grote delen van Java vanwege de luchtvervuiling en daarnaast door de vele vulkanen die nog actief zijn en ook vieze zwavellucht afgeven. Dus weinig blauwe luchten gezien deze vakantie, vooral niet in de steden die we bezocht hebben. 

Onvoorstelbaar dat mensen op deze manier leven. Zo anders dan wij gewend zijn! Hoe dichter we bij het centrum kwamen, hoe beter het werd, maar toch bleef de omgeving er lelijk en vies uitzien. Behalve bij overheidsgebouwen en andere instanties van overheidsbelang, daar was alles tip-top in orde gebracht. De wegen waren daar op die plekken ook veel breder dan op andere plekken in de stad. Zo’n groot verschil tussen die werelden. 

We waren te vroeg om in te checken, dus werd onze bagage bewaard in het zicht van de receptiemensen. 
Wij gingen op pad. Eerst naar het hoofddoel van ons bezoek in Jakarta: het ereveld Menteng Pulo. Daar hoopten we nog een voorouder te vinden van Pa zijn familie en heel misschien nog iemand van de familie Monsanto, de tak van Oma Helmichs familie.

De taxichauffeur had moeite om het ereveld te vinden, we reden eerst een rondje eromheen. Uiteindelijk liet hij ons uit bij de ingang. Daar werden we direct opgevangen door een mannetje die ons naar een soortgelijke plek bracht als bij het ereveld in Semarang: een kleine overkapping met een tafeltje met stoelen eromheen. Een kastje met mappen waar alle namen in staan van de overledenen op het ereveld. Het ereveld is een plek waar alleen langs de randen verkoeling is door wat bomen, dus zodra je daar loopt valt de warmte direct over je heen. Gelukkig was daar dus die kleine overkapping.

André had van tevoren naast de naam ook de gegevens gevonden van het vak en het grafnummer. Dit bleek in de administratie bij aankomst op het ereveld een nummer te zijn van de plek waar de urn staat van ons familielid  A.C.L.van Bannisseth (ja, inderdaad, met deze spelling..). Het is een voorouder van mijn vader. De urn staat inneen overdekt gedeelte van het ereveld, in een soort open galerij met aan één kant zuilen en aan de dichte kant een grote open kast met planken waar alle urnen op staan van militairen die gevangen genomen zijn als krijgsgevangene door de Japanners. De Japanners hebben hen omgebracht en gecremeerd. Vandaar dat het urnen zijn en geen witte kruizen zoals op de rest van het ereveld.

Aan de andere kant van de weg ligt een begraafplaats voor burgers. Daar hebben we nog navraag gedaan naar de broers van Oma Helmich, met de naam Monsanto. Helaas was deze naam nergens gedocumenteerd/geregistreerd en moesten we ervan uitgaan dat zij niet op deze begraafplaats liggen. 
Het zou een enorme doorbraak geweest zijn als we hen gevonden zouden hebben, maar helaas. Dat gedeelte van de stamboom blijft nog leeg. 
 

Na dit bezoek aan deze begraafplaatsen trokken we (figuurlijk) ons toeristische jasje weer aan en gingen we met de taxi naar de grootste shopping mall van Jakarta: Grand Indonesia. 
Dat was echt een super leuke ervaring: echt heel veel soorten winkels. Prachtig gebouw en heel veel verdiepingen.
Eigenlijk een beetje onvoorstelbaar dat men zoiets prachtigs kan bouwen/neerzetten in Jakarta. Terwijl je als je buiten loopt je toch echt in een derde wereld omgeving bent. Heel krom…

We hebben souveniertjes gekocht en lekker rondgelopen en onze ogen uitgekeken. 
En ook lekker Westers gegeten: pizza!