Lichamelijke inspanning, daarna een frisse duik.

Na een nachtje slapen, voor de zekerheid in onze zelf meegebrachte lakenzakken, kregen we ontbijt in het appartement geserveerd. Indonesisch ontbijt: soto ajam. Was best oké, maar door de voor ons armoedige omstandigheden verloren we totaal onze eetlust. Ik heb een paar happen genomen, André ontbeet met een paar zelf gekochte koekjes. 
Met veel tegenzin stapten we onder de douche in de ranzige badkamer. Mieren liepen langs de randen, vieze vlekken op de vloer. Maar het water was verfrissend, na een zweetnacht zonder airco. 
Om 09.30u hadden we afgesproken om een theeplantage wandeling te maken. De gids stond al te wachten. Helaas sprak hij geen woord Engels. En wij geen Indonesisch. Dus dat wordt een uitdaging! We probeerden met de vertaalapp te communiceren. Maar halverwege hield de app ermee op… Dus helaas zijn we weinig te weten gekomen over thee. Het pad waar we op liepen ging steil omhoog, vol in de zon. Na korte tijd liep het zweet ons in straaltjes over de rug.
We liepen dwars door de plantage, maar om eerlijk te zijn: het zag er wat onverzorgd uit. Veel onkruid tussen de theestruiken. Het leek erop alsof er al een tijdje niet aan gewerkt was. Door de warmte vonden we het niet zo erg om maar gewoon door te lopen. Uiteindelijk kwamen we bovenop de berg uit waar we wat uitzicht hadden. We waren ook direct in een dorpje beland. We liepen langs een school waar net een groep meiden buiten stonden. Zij zagen ons en begonnen spontaan te roepen en enthousiast te schreeuwen. Ze wilden ons graag even interviewen, zodat zij hun Engels konden oefenen. Dat vonden wij natuurlijk ook heel leuk en een uitgelezen kans om even te pauzeren in de schaduw van de bomen naast de weg voor de school.

Na deze ontmoeting ging de wandeling verder naar de waterval die ook nog bij de route hoorde. Onverwachts liepen we het terrein op van een soort vakantieparkje met huisjes en een zwembad. Daar kocht onze gids kaartjes en liepen we verder naar beneden. Ineens liepen we in een groen parkachtige omgeving waar we een heel aantal trappen naar beneden moesten lopen. Uiteindelijk kwamen we bij de waterval uit. Dat was best een behoorlijke, ondanks dat het nu nog het droge seizoen was. Leuk om even foto’s te maken en gezien te hebben. De theeplantage viel een beetje tegen, dus dit was een mooie tegenhanger. Na dit bezoek gingen we terug met de taxi, heel blij mee, want het was echt heel warm om te lopen. Was wel weer een beetje een prinsessen behandeling, maar goed, dat zij maar zo. 
Toen we weer terug waren op het theeresort, gingen we toch nog even douchen, niet omdat het zo schoon was maar omdat het kon! Tja, soms moet je even je (hygiënische) grenzen verleggen…

Daarna hebben we uitgecheckt, onder het mom van verandering van onze plannen. De taxi bracht ons naar de volgende bestemming: hotel Delonix in Karawang.

Daar aangekomen was een enorme verademing: heerlijk een schone, ruime, naar Westerse maatstaven ingerichte kamer, zonder gaten en kieren waar zich allerlei beestjes in konden verschuilen. Geen rare luchtjes. 
We hebben ons daar heerlijk laten vertroetelen, lekker gegeten en gedronken in het restaurant van het hotel. We zijn zelfs het zwembad in gedoken en hebben eens een keer flink aan onze conditie gewerkt (een paar baantjes getrokken). In de avond hebben we in het eetcafé van dat hotel gegeten en zijn we bijtijds gaan slapen. In een heerlijk schoon bed.

De volgende dag vertrokken we richting Jakarta, onze laatste etappe van de reis.