Dieng plateau
6 september 2026 - Diengplateau, Indonesië
De wekker ging om half zeven, dat vroege tijdstip was al weer een tijdje geleden voor ons. Eindelijk hebben we onze jetlag overwonnen en kunnen we het dagritme van de Indonesiers in duiken. De reden om dat te doen was wel geheel van praktische aard: er staat een trip naar het Dieng plateau op het programma. Volgens de reviews op internet schijnt het een prachtig natuurverschijnsel te zijn, bij zonsopgang, maar ook later op de dag is het de moeite van het bezoeken waard. Dus wij dachten: de zon gaat zonder onze aanwezigheid ook wel op en kozen voor een later tijdstip.
Het Dieng plateau is een heel complex van vulkanen, met wel meer dan 20 kraters. Wij gaan naar één van de kraters van regio Wonosobo, genaamd Dieng Wetan (oost Dieng), op de grens met de regio Banjarnegara. Het gehele plateau ligt op ruim 2000m hoogte boven zeeniveau, dus de temperatuur is daar doorgaans zeer aangenaam, zo rond de 20 graden Celsius, maar het kan er 's nachts zelfs ronduit koud zijn.
De weg naar het Dieng plateau is afwisselend en zeker niet saai. Het verkeer is druk, maar niet overvol of chaotisch. De manier waarop het verkeer beweegt kun je omschrijven als een soort flow waarin elke deelnemer in het verkeer om en langs elkaar heen vloeit, met een gelijkmatige rustige snelheid rijdt het langs elkaar heen. De hoeveelheid scooters is ook op de wegen rondom Magelang groter dan het aantal personen auto's, althans zo lijkt het. Je hebt ogen en oren overal tegelijk nodig, want die tweewielers kunnen je op elk moment en van alle kanten voorbij komen. Gelukkig weet onze taxichauffeur Toni niet beter. Hij is één van de chauffeurs van het resort Mesastila. Hij rijdt ons op een rustige en veilige manier naar boven.
Wat ook opvalt onderweg is de grote verscheidenheid aan soorten landbouw die overal toegepast wordt. Aan het begin van de reis zijn het voornamelijk rijstvelden die we zien, naarmate de reis vordert en hoe hoger gelegen we rijden veranderen de gewassen op de akkers naar meer Nederlandse/Europese bekende groenten: aardappelen, wortelen, uien, kolen, bonen, tomaten. Elk stukje grond wordt benut voor akkerbouw. Hoe stijl het landschap soms ook is, de Indonesier schrikt daar niet van terug, hij maakt er gewoon terrassen waar weer wat op verbouwd kan worden. Prachtig om te zien, de lapjesdeken in zoveel tinten groen door al die verschillende soorten gewassen.
Als we bijna bij onze eerste bestemming zijn, het kratermeer, ontmoeten we onze gids van de dag. Zijn naam is Asep. Hij verontschuldigde zich voor het dragen van een mondmasker, maar hij was een paar dagen geleden nogal verkouden geworden en wilde ons niet besmetten, vertelde hij. Daar konden wij alleen maar dankbaar voor zijn, dat hij zich bewust was van zijn besmettelijkheid. Is de Coronatijd toch nog ergens goed voor geweest, dachten we!
Asep nam ons eerst mee naar het kratermeer. Na het beklimmen van een aantal fikse trappen kwamen we op een uitzichtpunt van waar we prachtig het kratermeer konden bekijken. Hoewel we honderden meters boven dat meer stonden konden we de typische zwavellucht ruiken die van het meer af kwam. Maar de prachtige kleuren van het water maatke veel goed. Het was een soort groen/blauw dat niet goed te beschrijven is. Prachtige tandpasta-kleur groen. Of moet je het toch met een bepaalde steenkleur vergelijken? Jade-kleur komt misschien in de buurt...
Terug naar de taxi. Met de gids ook aan boord reed Toni verder naar de parkeerplaats bij het Dieng plateau. Wij waren daar absoluut niet de enige aanwezigen, er vormde zich zelfs een file van auto's en bussen naar de parkeerplaats. Omdat het boven op een berg ligt, zijn de wegen daar smal en bochtig, dus het verkeer moest zich met enige moeite naar de parkeerplaats slingeren. De toegang tot de parkeerplaats was nauwelijks geplaveid, grote brokken steen vormde een soort weg, maar het was zeer ongelijk en steil. Toni, de chauffeur, liet ons alvast uit de auto stappen, zodat wij alvast met de gids naar de ingang konden lopen. Toni zocht zonder ons wel ergens een plekje om op ons te wachten.
Voordat we het park opgingen, kocht Asep onze kaartjes. Hij wist precies waar we heen moesten en leidde ons naar de plekken waar we alles goed konden zien. Over het hele gebied waren snalle houten loopbruggen gemaakt op palen, zodat de bezoekers dwars over het krater gebied konden lopen zonder alles te vertrappen of te beschadigen. Op een paar plekken kon je zien dat er nog steeds een soort activiteit onder de oppervlakte was want het water bubbelde daar nog wat omhoog. Er steeg damp op van het water, waar een zeer duidelijk ruikbare zwavellucht vanaf kwam. Asep nam ons mee naar een plek die hij alleen met zijn gasten mocht bezoeken, daar kwam het water met meer krachtige pulsingen naar boven dan de plek waar we eerder waren.
Het was een bijzondere ervaring om bovenop een vulkaan te staan. Wel prettig om te weten dat hij voor het laatst ergens rond 1940 zijn laatste eruptie gehad heeft. Nog steeds wordt er goed door de instanties bijgehouden of er activiteit is in de vulkaan, gemeten door seismografen.
Na het bezoek aan de krater dronken we een koffie en een thee in een koffietentje vlakbij de parkeerplaats. Daarna reden we naar een paar plekken waar nog Hindoeistische tempels te zien waren uit vroeger eeuwen. Een aantal tempels stonden solistisch opgesteld, soms bijna onopvallend en niet zichtbaar vanaf de weg. Deze kregen weinig belangstelling van andere toeristen. De overheid doet wel moeite om deze tempels te bewaren, te restaureren en te bewaken.
Onze laatste stopplek waren de tempels van Candi Arjuna, Banjarnegara. Een complex van 5 tempels, waarvan er een aantal vanaf bijna de bodem opnieuw zijn opgebouwd in de laatste tien jaar. Als je op Google Maps kijkt bij oude foto's van 10 jaar geleden, zie je die tempels nog in de steigers staan. Heel indrukwekkend hoe men zulke oude gebouwen zo goed weer in hun oude glorie kan herstellen. Onze gids Asep vertelde ons vanalles over de tempels, alle details die te zien zijn op de gebouwen en over de bouwstijl. Heel interessant om al die verhalen te horen en indrukwekkend hoe in die oude tijden al zulke gebouwen gemaakt konden worden door deze mensen.
Na dit bezoek namen we afscheid van Asep, bedankten hem hartelijk voor al de informatie die hij wilde delen met ons. We vroegen Toni onze chauffeur of hij ons naar een restaurant wilde brengen, we hadden de hele dag nog niet veel gegeten. Bij een theeplantagebedrijf was een restaurant waar we wat aten. Daarna bracht Toni ons weer terug naar Mesastila Resort. Daar hebben we ons tegoed gedaan aan de lekkernijen bij de Afternoon Tea in het theehuis. In de avond hebben we gegeten in het restaurant van het resort.
Morgen zetten we geen wekker.
