Erevelden in Semarang
2 september 2026 - Semarang, Indonesië
Na een goede nachtrust en een goed ontbijt gaan we vanochtend op missie: op zoek gaan naar het graf of de graven van Von Bannisseht familieleden of familieleden van de Monsanto familie (familienaam van mijn Oma aan vaders kant).
Vandaag is ook vertrekdag naar de volgende bestemming van onze reis, ‘Mesatila’, dat is een resort ten zuiden van Magelang. We checken dan ook eerst uit bij het hotel en laten de bagage nog even in opslag staan totdat we weer terug zijn van onze missie.
De Bluebird taxi brengt ons naar het voor ons dichtstbijzijnde ereveld in Semarang, Ereveld Candi. (Elk taxiritje in de stad kost ons slechts 2 of 3 euro, ongeveer 62.000 IDR = Indonesische roepia.)
Daar aangekomen worden we vriendelijk te woord gestaan en men laat ons een map zien waarin alle namen staan van de personen die op dit ereveld liggen.
Helaas vinden we hier geen Von Bannisseht of Monsanto familieleden. Later komen we erachter dat Ereveld Candi het enige Nederlandse militaire ereveld in Indonesia is. Daar liggen dus geen burgers begraven.
We worden verwezen naar het andere ereveld, dichtbij het vliegveld gelegen: Ereveld Kalibanteng. Daar liggen veel vrouwen en kinderen begraven, waardoor het ook wel het ‘vrouwen ereveld’ wordt genoemd, lees ik later.
De taxi brengt ons naar Ereveld Kalibanteng.
Ook daar worden we allervriendelijkst ontvangen en mogen we mappen met namen inzien. Ons hart maakt een klein sprongetje: er staat een Von Bannisseht in in de lijst. Ene mevrouw C. von Bannisseht-Meijer. Voor ons een onbekende naam, maar wel een Von Bannisseht. Wellicht een verder familielid. Zij is geboren op 26 september 1878 en overleden op 11 september 1946. We gaan later nog wel verder uitzoeken, welke banden deze vrouw met mijn vader heeft.
Nu lopen we eerst achter de vriendelijke man aan die precies weet in welk vak en op welke rij deze mevrouw C. von Bannisseht-Meijer begraven ligt. De zon brand hoog aan de hemel op dit moment van de dag, dus de paraplu die meneer aanbiedt slaan we niet af. Terwijl we naar de plek toe lopen vertelt meneer dat dit ereveld heel regelmatig bezocht wordt door familieleden, maar ook door groepen schoolkinderen als historisch educatief doel. Hij had het over ruim 7000 mensen per jaar, we weten niet of dat getal klopt, op internet staan nergens getallen vermeld. Hij laat zien hoe het ereveld is opgedeeld in verschillende secties. Centraal gelegen staan twee grote monumenten, het vrouwenmonument, voor vrouwen die zijn omgekomen in een interneringskamp en het jongensmonument, voor jongens die omgekomen zijn in een interneringskamp.
Als we de plek bereikt hebben waar ons familielid van Von Bannisseht zijde ligt, laat de man ons alleen. Zijn hele houding en manier waarop hij praat laat zien dat hij respect heeft voor alle mensen die hier begraven liggen, maar hij toont ook begrip en respect naar ons toe. We zien tussen alle andere witte kruizen het kruis waarop de naam C. Von Bannisseht-Meijer staat, met geboortedatum en overlijdensdatum. Dat was een bijzonder moment, het deed iets met me toen ik mijn eigen familienaam op dat witte kruis zag staan. Het verraste me dat ik die emotie voelde. Dat is niet iets waar je je op voor kan bereiden.
We liepen nog wat rond op het ereveld en bekeken de monumenten, hier boven benoemd. Er liepen nog een drietal andere Nederlandse mensen rond, ontdekten we. We spraken elkaar aan en vertelden elkaar waarom we hier waren en naar wie we op zoek waren. Het drietal was een broer met twee zussen uit Breukelen en zij waren op zoek naar het graf van hun grootmoeder. Mooi om te bemerken hoe de gezamenlijke Nederlands-Indonesische historie mensen op een bepaalde manier verbindt, hoewel de familieverhalen totaal anders zijn.
Deze middag brengen we verder door in de oude stad van Semarang, we willen daar nog een museum bezoeken, Museum Koto Lama. Het museum ligt in het middelpunt van een rotonde van wegen. Later blijkt dat op die plek restanten van fundering zijn gevonden van de werkplaats van de tram die in Semarang reed in het begin van de 20e eeuw. Het was dus een uitgelezen kans om juist hier een museum te bouwen. Uiteraard past er geen groot museum midden op een rotonde, maar heel slim is er een manier bedacht waardoor een goede doorstroming van bezoekers kan plaatsvinden. Bij de ingang wordt je opgevangen door een gids en zij leidt je door het museum en vertelt de bijbehorende verhalen. Vragen kunnen tussendoor gesteld worden. Het gaat allemaal in een behoorlijk rap tempo en voordat je het weet zijn we alweer bij de uitgang. Daar wordt je hartelijk bedankt voor je bezoek en wenst de gids je een fijne dag toe. We staan weer buiten, in de bloedhete zon.
Dit was de aflsuiting van ons bezoek aan Semarang. We gaan terug naar het hotel, doen nog wat kleine inkopen voor onderweg bij het supermarktje dichtbij en halen dan onze bagage op. De Bluebird taxi staat na een appje al snel voor de deur en brengt ons in een uur rijden naar de volgende plek van de reis.
De reis gaat deze keer over de tolweg, een ware snelweg! In de stad was de hoogst bereikte snelheid tussen de 40 en 50 km/uur, op de snelweg mag je zelfs tot 80km/u. Dat is wat de borden zeggen, in praktijk gaat het harder, zodra het kan. Het verkeer is minder druk, geen scooters, maar wel veel vrachtwagens.
Doordat het landschap nogal heuvelachtig is, varieert de snelheid continue. De omgeving, het landschap verandert direct zodra we de stad uit zijn. Mooie groene vergezichten met palmbomen en bamboe en nog veel meer exotische groene boomsoorten die in alleen rondom de evenaar groeien. Rijstvelden zijn er natuurlijk ook in overvloed. Dit is het gevoel dat je wilt krijgen bij een bezoek aan Indonesia. Natuur!











