Happy end?
1 september 2026 - Semarang, Indonesië
Vandaag begon de dag heel rustig en kalm, behalve voor André, hij kreeg het op de heupen en ging aan de slag in de gym. Een goed begin is het halve werk!
Na het late, maar lichte ontbijt staat er een afspraak voor een massage gepland. Omdat in de Spa-ruimte geen plaats meer was, kwamen de massage-dames gewoon naar onze hotelkamer toe. Blijkbaar heel gewoon hier. Extra service, vindt men hier, denk ik. Wat we er ook van vinden, bijvoorbeeld: is het wel ergo-technisch verantwoordelijk om hen dit werk op een laag bed uit te voeren in plaats van op een massagetafel? De dames draaiden er hun handen in ieder geval niet voor om. Nu is het wel zo dat mensen van hier een stuk minder lang zijn dan wij Europeanen, dus dat maakt het ergonomisch weer minder erg (misschien).
Hoe dan ook, de massage leed er niet onder en onze lijven waren na afloop heerlijk soepel en ontspannen. Zo kunnen we fris en fruitig aan onze plannen van de dag beginnen.
De Bluebird taxi, ondertussen onze beste vriend geworden hier, bracht ons naar het centrum van Semarang. Allereerst deden we een fotocamera-winkel aan waar André voor zijn spiegelreflexcamera een camerariem kocht (vergeten mee te nemen).
Vlakbij de foto-zaak is het bekende en toeristische restaurant Toko Oen. Natuurlijk gaan we daar naar binnen om te kijken en te proeven of de reviews die we gelezen hebben op internet kloppen. De binnenzijde van het gebouw heeft aandacht gekregen van familie Oen. Authentiek knipogend naar de koloniale tijd overheerst de donkerbruine houtkleur in meubels, kasten en toonbank. Hoewel er ook best wat onderhoudswerkzaamheden zichtbaar zijn, in Nederlandse optiek dan te verstaan. Op het menu staan diverse typische Nederlandse lekkernijen: poffertjes, kroket, uitsmijter en nog meer. Ik was wel nieuwsgierig naar de poffertjes, André naar de krotet. Verrassend hoe veel de smaken overeen kwamen met hoe het gemaakt wordt in Nederland, vanzelfsprekend was het niet exact het zelfde, maar het kwam heel erg in de buurt. Heel leuk dat zo'n bedrijf het zo goed doet, het heeft vestigingen op meerdere plekken op Java. Conclusie: Toko Oen is een aanrader voor (Nederlandse) toeristen!
Na ons bezoek aan Toko Oen liepen we naar het oude centrum over de stoep langs de hoofdweg. Het was ongeveer tien minuten lopen, maar desondanks loopt het zweet je al snel met straaltjes langs het lijf. Een drukkende warmte die zich als een deken om je heen slaat. Het asfalt geeft nog extra hitte af en dan spreken we nog niet over alle verkeer dat vlak langs ons heen rijdt. Brommers, scooters en auto’s, veroorzaken nog eens extra hitte.
De warmte went ondanks alles toch wel, heel langzaam. Maar het feit dat het lichaam zijn uiterste best doet om de hitte af te voeren, door middel van overmatig transpireren, dat went nog niet. Maar wat wil je, we zijn hier pas twee dagen. (Veel water drinken, dus!)
Aangekomen in het oude centrum, dus na die 10 minuten lopen, gaan we toch eerst maar even wat drinken bij de Starbucks. Daar loeit de airco lekker en koelen we weer wat af. Over een uur staat er een stadswandeling met gids gepland, op die manier hopen we in korte tijd veel van de oude stad Semarang te weten te komen.
De gids, hij heet Zan (spreek uit met een lange A), ontmoeten we op de afgesproken plek, vlakbij de oude Protestantse kerk. Hij heeft vanmiddag een klein groepje: ons tweetjes en Kai, een Australische jongeman (een dertiger, schat ik in). Zan spreekt goed Engels en is een prettige verteller. Hij vertelt zelf heel veel over de geschiedenis van Indonesia en geeft daarnaast ook ruimte aan ons Nederlandse, maar ook persoonlijke verhaal. Leuk en mooi om op deze manier kennis en inzichten/meningen te delen met elkaar over de koloniale tijd, de geschiedenis kort daarna en de tijd tot nu toe.
Zan laat ons vooral de oude Nederlandse gebouwen zien die er nu nog steeds staan. Een deel van de gebouwen is volledig gerenoveerd, maar ook een heel aantal staat er nog dat in Nederland door zou gaan als 'bouwval' of tot 'onbewoonbaar/niet betreedbaar' verklaard zou zijn. Op een groot aantal van de oude gebouwen zijn nog Nederlandse teksten of namen zichtbaar. Af en toe pakt Zan zijn map erbij waaruit hij ons oude vergrote foto's laat zien van de gebouwen hoe ze er destijds uit zagen. Leuk om de verschillen te zien, na een renovatie bijvoorbeeld. Op 1 plek was een gebouw totaal verdwenen (afgebroken) en was er alleen nog een muurtje met een hotelnaam overgebleven (Hotel Jansen). De Indonesische overheid heeft soms ook bijzondere manieren om gebouwen te behouden. Zo is er het oude schouwburggebouw, dat is half vergaan, alleen de muren staan nog, het dak is verdwenen. Dat gebouw wordt nu gebruikt als padelbaan, er is een tentdak overheen gespannen. Een re-make van het orginele gebouw is er pal naast gebouwd, dat bleek goedkoper dan het oude gebouw renoveren. Op deze manier zien inwoners letterlijk hoe het er voorheen uitzag en kan het re-make gebouw gewoon gebruikt worden.
Het was bijzonder om rond te lopen in deze straten van de oude stad, met zoveel oude gebouwen in een herkenbare Nederlands stijl/bouwwijze. Daken met een soort schoorstenen, daken met dakkapellen. Puntdaken met typische luiken bovenin de gevel waar men vroeger de diverse voorraden omhoog takelden met een katrol, zoals je bijvoorbeeld ook nog ziet in Amersfoort en Amsterdam bij oude gevels. De gebouwen worden niet of nauwelijks onderhouden, er groeien soms hele bomen binnen in de huizen door het dak heen. Vaak staan alleen de muren nog overeind. Op straatnaambordjes staan zowel de Indische als de Nederlandse naam vermeld. In de straten staan typische Amsterdammertjes (paaltjes) om onderscheid te maken tussen stoep en rijweg. Er was ook 1 straatje dat blijkbaar erg vaak op Instagram gezet wordt, zo vertelde onze gids. In die straat staat een zeer oude muur van een gebouw met oude vergane houten deuren en luiken. Waar een boom tegenaan groeit met enorme luchtwortels.
Zoals je merkt hebben we veel gezien en gehoord tijdens deze stadswandeling. De moeite zeker waard.
Als afsluiter zijn we iets gaan drinken bij een koffietentje waar diverse soorten koffie gezet worden, de Indische versie van Starbucks, zeg maar. Daar hebben we nog gezellig even nagepraat met de gids en onze andere gast, de Australier.
De avond is ondertussen ingevallen en we gaan op zoek naar een plek om lekker te eten. We komen terecht bij restaurant Spiegel, wederom een toeristische trekpleister. We zijn moe en hebben trek, dus nemen we genoegen met een toeristische eetplek. Het zij maar zo, we zijn tenslotte ook toeristen. Het pand heeft een prachtig en goed onderhouden binnen interieur en wederom is het koloniale donkerbruin in ere gehouden.
De naam van het restaurant schijnt de naam te zijn van de 19e-eeuwse eigenaar van het gebouw, Herman Spiegel. De restauranthouder vond het leuk deze naam in ere te houden, dus noemde hij het restaurant naar deze Herman Spiegel.
We hebben er heerlijk Europees gegeten: Ossenhaas en rib eye.
Dat was een goede manier om de dag te beëindigen.
Onze vrienden van Bluebird taxi hebben ons weer naar het hotel terug gereden.




